Prikken is een kunst

lekprikkenGisteren was het weer tijd voor mijn 3-wekelijkse Herceptin kuur. ’s Morgens om 09:30 uur moest ik aanwezig zijn, te vroeg eigenlijk want normaal begin ik rond dat tijdstip pas te leven, ik ben immers een avondmens!
In tegenstelling tot 3 weken geleden zat het hartstikke vol maar er was nog een stoel vrij ergens in het midden. Je moet de dagbehandeling voor stellen als een lange grote kamer waar aan ene kant zo’n 10 stoelen en aan de andere kant zo’n 8 stoelen staan. Allemaal relaxstoelen die je alle kanten op kan bewegen, met de nodige ruimte (voor de infuusstandaards) ertussen. Je hebt er ook een verrijdbaar tafeltje bij waar je o.a. je drinken op kan zetten.

In afwachting van Adrie (de senior verpleegkundige) die een ster is in prikken! zat ik wat rond te kijken. De gemiddelde leeftijd was best hoog vandaag, mijn buurvrouw en ik haalden het gemiddelde wat naar beneden, veel 60 plussers, mannen en vrouwen.
Ik heb volgens mij een aantekening staan dat alleen Adrie mij mag prikken (hmm hoe moet dat als hij vrij is?) want na een aantal keren mis geprikt te zijn door andere verpleegkundige (wel ervaren maar niet zo als de senior-verpleegkundigen) hoef ik er niet meer om te vragen.

Deze keer ging het echter ook niet lekker bij Adrie, het lag echt niet aan hem want hij is een hele goede prikker maar mijn aderen zijn gewoon zo dun en door de vorige chemo’s (16 x) al best beschadigd waardoor het allemaal niet meer zo makkelijk gaat.

Ik moet ook eerlijk zeggen dat als ik DIT van tevoren had geweten ik gelijk om een port-a-cath had gevraagd, dat had een hoop ellende gescheeld. Na vier keer prikken en drie kwartier later, is het hem uiteindelijk wel gelukt, maar dit is niet leuk voor mij maar ook niet voor hem natuurlijk. Ik heb uit zitten rekenen hoe vaak ik nog een infuus moet en dat is nu nog 12 keer, het zou toch van de zotte zijn om nu nog ene port-a-cath aan te moeten laten brengen toch? Dus ik zou ook iedereen aanraden die Herceptin moet en moeilijke aderen heeft (dat merk je bij je eerste chemo’s wel) vraag een port-a-cath aan je oncoloog! In BelgiĆ« is het de gewoonste zaak van de wereld schijnbaar!

Gelukkig was er ook goed nieuws! Omdat ik bij de eerste keer Herceptin een allergische reactie kreeg, werd er standaard dexamethason en prednison toegediend. Vorige keer had ik echter alleen maar Herceptin gekregen, dit viel me pas op toen ik klaar was omdat het allemaal zo snel gegaan was. Toen Adrie dus vroeg of ik die middelen kreeg voorafgaand aan dit infuus antwoordde ik dat ik het vorige keer niet gehad had en ook niet ziek was geweest!
Omdat ik dus niet ziek was geworden na de laatste keer ging hij dus vragen aan de oncoloog of het nog wel nodig was want het is tenslotte geen snoepgoed en dat hoefde dus niet!
Door die dexamethason werd ik altijd erg slaperig en kreeg ik me toch een hongergevoel, vooral naar chocolade met nootjes! *kwijl*. Gewoon niet in huis halen dus šŸ˜‰