Een jaar verder

Inmiddels zijn we alweer een jaar verder.
Een jaar na de diagnose, een jaar na de operatie en een jaar na de eerste chemo.
Wat gaat een jaar hard besef ik me.

krullenIk heb weer een volle kop met haar met zelfs wat slag erin, echt super want het is heel makkelijk in model te brengen (zoals Cruijff zou zeggen: “Ieder nadeel heb zijn voordeel!”) en ben ik al 2 keer naar de kapper geweest.

Mijn Herceptin is bijna klaar nog 3 x te gaan, vrijdag 13 september is de laatste keer, op zich wel frappant als je weet dat ik op vrijdag 13 juli (2012) met de chemo ben begonnen. Vrijdag de 13e heeft voor mij dus een aparte betekenis gekregen.
Na de Herceptin mag mijn PAC er ook weer uit en dat gebeurd onder plaatselijke verdoving.
Er was nog even lichtelijke paniek bij mij want toen ik voor mijn 3 maandelijkse controle naar de oncoloog ging, moest ik net zoals iedere 3 mnd een hartpompfunctie laten maken. Herceptin is een erg goed middel maar één van de heftigste bijwerkingen is dat het de hartspier aantast. Toen ik begon met de Herceptin was mijn hartpompfunctie 51% en de twee volgende keren 49% maar nu was hij ineens gezakt naar 42%! dat was schrikken want dat zou betekenen dat ze een paar maanden zouden stoppen en ik hoefde nog maar 4 x! Afgesproken dat na de volgende Herceptinkuur er weer een hartpompfunctie zou worden gemaakt want het kon een momentopname zijn en gelukkig was het dat ook want bij de volgende was het 46% genoeg om door te gaan!! dus ik kan 13 september eindelijk de dagbehandeling oncologie gedag zeggen! 😀

Wirbel detail xray spineVerder is er toch een MRI gemaakt van mijn rug/heup omdat de orthopeed dacht dat het een hernia zou kunnen zijn maar dat is het niet, het zijn twee versleten ruggenwervelschijven en dat noemen ze discopathie. Dit is niet iets van de laatste jaren want toen ik een jaar of 30 was zijn er ook foto’s genomen van mijn rug en werd dit ook al geconstateerd maar nu heb ik een pijnuitstraling naar mijn been en daarom mag ik 17 september naar de pijnpolikliniek. Ik krijg dan spuiten in die wervelschijven wat hopelijk de pijn zal verminderen.

Volgende week heb ik een afspraak met de mammacare verpleegkundige en gaat ze uitleggen wat allemaal de mogelijkheden zijn van een reconstructie, ik ben er nog niet uit of ik dat wil laten doen, eerst maar eens een borstverkleining dat staat nu op nr.1 op mijn lijstje.

Ik ben er nog niet, maar wel een eind op weg! 😉

Ook een PAC kunnen ze misprikken

pacrianHet is alweer meer dan een week geleden maar ik heb er zo’n mooie foto van dat een blogje er toch wel bij hoort. (klik op het plaatje voor een vergroting)

19 april mocht ik voor de 18e keer aan het infuus met Herceptin. Sinds mijn port-a-cath gaat dat geweldig goed, binnen een uurtje sta ik weer buiten. Helaas was dat dit keer niet.

Toen ik om 08:30 uur in de stoel plaatsnam bij het Dagcentrum oncologie bij Amphia Langendijk was het nog niet druk. Er liepen 2 verpleegkundigen rond waarvan 1 senior die echt geweldig goed kan prikken en nog een (in mijn ogen) jong verpleegstertje. Nou moet ik ook wel zeggen dat ik het niet op die jonge verpleegstertjes heb, ze hebben me te vaak misgeprikt en pijn gedaan. Uitgerekend dat jonge verpleegstertje komt naar mij toe en vraagt aan welke kant ze mag prikken, ik zeg dat ik een PAC heb, ok zegt ze dan pak ik ff de goeie naald erbij. Damn! ik had eigenlijk stiekem gehoopt dat zij geen PAC mocht aanprikken, maar goed als ze dat mag zal ze het ook wel kunnen toch? en het is makkelijker dan een ader aanprikken, toch?

Ze begon al heel onzeker te voelen waar mijn PAC zat, hij zat diep en ze kon hem niet zo goed voelen zei ze, na zeker 5 minuten gevoeld te hebben heeft ze dan toch geprikt.
Er kwam geen bloed terug (nou kan dat wel meer gebeuren) maar het infuus liep ook heel moeilijk door. De seniorverpleegkundige werd er bijgehaald en die vertelde dat ze toestemming van de dokter nodig had om met het infuus verder te gaan. Na een tijdje kwam ze terug en zei, de dokter wil zekerheid dus er moet een echo gemaakt worden met contrastvloeistof. Ik zeg ok! toevallig had een kennisje van mij dat vorige week ook meegemaakt dus het kan gebeuren.
MAAR…het apparaat was pas om 10:15 uur beschikbaar en het was nog maar 08:45 uur :/ dus dat werd wachten. Gelukkig hebben ze er gratis wifi dus ik kwam mijn tijd wel door.
Om 10 uur ben ik naar boven naar de röntgenafdeling gegaan en ik werd op tijd naar binnen geroepen. Ik moest plaats nemen op een bed en daarboven hing een apparaat wat leek op een röntgenapparaat en dat was het eigenlijk ook. Ik kon ook meekijken omdat het tvbeeld boven me hing. Ik had me bij de echo iets anders voorgesteld maar dit was prima, ze maken eigenlijk een filmopname en daar weer stilstaand beeld van vertelde de verpleger die daar rond liep.
De radioloog kwam 5 minuutjes later en spoot er contrastvloeistof in, hij zag dat het infuus toch goed was maar heel veel weerstand gaf en dat vond hij wel raar maar het infuus kon blijven zitten.

Ik ben weer naar beneden gegaan en daar werd de Herceptin aangesloten na mijn goede nieuws. Maar omdat er zoveel weerstand opzat kon hij niet hoog gezet worden, 200 druppels ipv 500 dus dat werd wel ff een langere zit dan ik gedacht had.
Uiteindelijk was ik om 13:00 uur klaar, wel weer lekker geluncht daar want om 12 uur komen ze met de boterhammetjes voorbij, maar ik had dat toch liever thuis gedaan.

Ik mocht een foto nemen van mijn PAC en dat is dan weer wel uniek, want hoeveel mensen hebben dat nou? 😉

Inmiddels ben ik klaar met ‘Herstel en Balans’ maar nu fitness ik 1 x per week bij de fysio en dat wordt waarschijnlijk 2 x per week maar het groepje moet groter worden waardoor het rendabeler wordt voor haar.