Het was me het weekje wel

pacVorige week maandag (18-02) werd ik om 07:15 uur in het Amphia ziekenhuis Langendijk verwacht om de Port-a-Cath te laten plaatsen.
Zondagavond werd manlief ziek, waarschijnlijk de griep. Maar als een echte vent bracht hij me ’s morgens naar het ziekenhuis, heeft me daar afgezet en is gelijk weer doorgereden, via sms hielden we elkaar op de hoogte.
Rond half 9 was ik op de voorbereidingskamer van de OK. Prikken was lastig zei de nog jonge verpleegkundige, waarop ik antwoordde: “ja ze zetten die port-a-cath niet voor niks en ik ben echt héél slecht te prikken inderdaad”, wat erin resulteerde dat de anesthesist me zelf kwam prikken! *joepie* want het infuus zat er wel gelijk in 1 x in! 08:50 reden ze me de OK in en om 09:50 werd ik weer wakker. Ik ben gelukkig nooit ziek van narcose dus half uurtje later zat ik aan 2 boterhammen en koffie!
Ze hebben de PAC mooi diep geplaatst dus je ziet hem eigenlijk niet echt goed zitten (zie foto). Waar het witte pijltje wijst daar zit de PAC en de rode pijltjes zijn de hechtingen (die er donderdag de 28e uitmogen)

Nou kon je er natuurlijk op wachten tot ik ook ziek zou worden omdat Harrie me aangestoken had en dat gebeurde dus ook, dinsdagavond werd ik bevangen door de koorts en die heb ik dan ook 2 dagen lang gehad. Ik heb wat afgezweet (voordeel van die koorts is dan weer wel dat je geen last van opvliegers hebt) en geslapen. Woensdag lagen we dus samen ziek te wezen in bed, niemand die ons kon verwennen, het is verder wel goed gegaan , niet koken want beiden geen honger, alleen veel jus d’orange drinken. Vrijdag voelde ik me al een stuk opgeknapt.

Zaterdagavond hadden we kaartjes voor Carolien Borgers (zij is de mol overigens!) en de vraag was natuurlijk zijn we fit genoeg om te gaan, maar dat viel mee (met het er naar toe gaan) toch tussen al die mensen zitten en al die trappen lopen, dus na afloop blij dat we weer thuis waren.
Geweldige voorstelling trouwens, we hebben erg genoten en veel gelachen!

Inmiddels ben ik bij Herstel en Balans begonnen, beetje zelfde idee als de ‘Fit’ (fitness tijdens chemo) dit is wel wat pittiger nà de chemo. Bij ‘Fit’ bleef je beetje op zelfde niveau bij deze moet er voortgang inzitten. Maandag- en donderdagmiddag ben ik een paar uurtjes bezig. ’s Maandags één uur fitness en een half uur zwemmen en op donderdag één uur ‘sport en spel’, één uur fitness en daarna één uur ontspanningsoefeningen. Tussen die verschillende activiteiten zit dan een half uur pauze dus op donderdag ben ik van half 1 tot half 5 bezig, best pittig!
We hebben gelukkig weer een leuke groep en ik ben nu eens niet de enige met een borstamputatie, we zijn wel met zijn vieren, is toch best fijn met ervaringen uitwisselen.
In totaal is het 10 weken en er kunnen nog modules aan toegevoegd worden zoals praten met een psycholoog maar ik ben daar te nuchter voor, ik schrijf het van me af en jullie kunnen het lezen 😉
Vorige week wel een week gemist maar ik ga er weer voor, heb er ook heel veel zin in weer wat conditie op te bouwen voor de zomer zodat we straks lekker weer kunnen gaan fietsen.

vochtVanochtend ook weer terug naar de lymfeoedeemtherapeute (leuk woord voor scrabble) geweest want ik had flink wat vocht zitten onder mijn oksel en op mijn rug aan de linkse kant, voelt niet fijn en zit ook niet fijn want mijn bh knelt af . Nu loop ik met een pleister rond die ze erop heeft geplakt na het vocht af te drijven en donderdag moet ik weer terug.
Op deze manier zit ik weer snel aan mijn eigen bijdrage van €350!

 

Ow en dat boek wat ik aan het lezen ben en jullie alweer een paar weken zien aan de rechtse kant, dat is inderdaad nog niet uit. Ik kan me op het moment heel slecht concentreren om te lezen maar dat schijnt er ook allemaal bij te horen.

Een port-a-cath

portacatVandaag om 14:30 uur werd ik verwacht in het Amphia ziekenhuis bij Dr. Luiten. Aangezien het alleen maar om een intakegesprek ging, ging ik alleen, daar kreeg ik spijt van!

Blijkbaar was er bij Avans Hogeschool iets te doen want de file begon al bijna bij de afslag. Eindelijk aangekomen op de parkeerplaats van het Amphia bleven de slagbomen maar opengaan en auto’s konden naar ‘binnen’ zo ook ik!
Maar als je samen met nog 50 auto’s aan het zoeken bent naar een parkeerplaats en er is niet 1 plaatsje vrij dan krijg je het ERG WARM als je tamoxifen slikt, geloof me!
Kon wel janken trouwens, dan ben ik zo gefrustreerd, dus ik besloot weer naar huis te gaan, belde Har op en die zei: en wat nu? andere afspraak maken? en dat zag ik niet zo zitten, maar als HIJ me nou eens naar het ziekenhuis bracht en weer ophaalde als ik klaar was? Thuis nog even gebeld met de poli om te vragen of dat goed was en dat was het, de chirurg liep ong. 20 minuten uit.

Om 15:45 uur!! was ik aan de beurt maar ik moet zeggen dat hij ook wel de tijd voor me nam, luisterde geduldig en legde uit wat er allemaal ging gebeuren enz. Dat vind ik dan wel fijn, laat me dan inderdaad maar een half uur langer wachten als ik maar serieus genomen word en niet snel afgehandeld.
Hij gaat de port-a-cath dus aanbrengen en wees me op de ‘gevaren’ die er bij kunnen komen. Omdat die ader vlak boven de long ligt kunnen ze per ongeluk in de long prikken en kan er een klaplong ontstaan, vandaar dat ze na de operatie nog een foto nemen.
Dus 18 februari gaat dit gebeuren, het is een dagopname en het gebeurt onder algehele narcose, maar ik mag zodra het goed gaat naar huis.
Jammer dat ik 14 februari toch nog via infuus geprikt moet worden, daar ga ik morgen ook maar eens achteraan bellen. Ben wel blij dat het misprikken nu tot het verleden zal horen!

Ik raad dan ook iedereen aan die een okselkliertoilet heeft gehad en Herceptin krijgt, vraag om een port-a-cath zodra je merkt dat je moeilijk te prikken bent. Je hebt maar één kant waar ze je mogen prikken en aangezien je Herceptin een jaar lang krijgt kan je wel uitrekenen hoeveel keer dat prikken is (26 x dus). Als de verpleegkundigen er niet mee komen vraag het dan zelf (zoals in mijn geval) en wacht niet tot het laatst!

Mijn nieuwe vriend Christian

Ik heb sinds een maand of twee een nieuwe vriend, hij heet Christian.
Christian zorgt ervoor dat ik genoeg zelfvertrouwen heb om me buitenshuis te vertonen, Christian brengt een beetje kleur in mijn leven, al is het maar één kleur en grijs dat dan weer wel.

Mijn haar op mijn hoofd begint flink te groeien, ik loop zelfs al zonder pruik buiten, wel met muts als het koud is. Mijn wenkbrauwen en wimpers zijn echter een ander verhaal!
Pas tegen het einde van de chemo vielen ze uit, nu vallen wimpers wel te camoufleren met een zwart randje onder en boven je ogen maar je wenkbrauwen zijn een ander verhaal.
Zoals iemand eens tegen me zei: “wenkbrauwen zijn de kapstokken van je gezicht

Eerst had ik een doosje wenkbrauwpoeder in het bruin gekocht, maar ik heb van nature pikzwarte wenkbrauwen en dat bruine werd roodbruin, niet mooi dus.
Ik dus naar Ici-Paris en daar hielp een vriendelijke dame me en zei dat ze wenkbrauwpoeder ook in het licht- en donkergrijs verkopen. Ze raadde me lichtgrijs aan want donkergrijs zou wel erg streng worden en sindsdien is Christian (de merknaam) dus mijn grote vriend. Het is echt zo’n groot verschil of mijn wenkbrauwen gepoederd zijn of niet, oordeel zelf maar
wenkbrauwen