De dag van de wedstrijd

10 december
Eindelijk is daar de dag van de wedstrijd. We starten om 11 uur dus we maken dat we er op tijd zijn. We worden verwelkomt met een broodje en een glas verse jus d’orange en zien alle mensen arriveren. Iedereen kent elkaar lijkt wel, we krijgen allemaal een baseballcap van Titleist, de kleur mag je zelf uitzoeken.

Rond half 11 vertrekken we richting de buggy’s die allemaal netjes achter elkaar, met de golftassen erop, opgesteld staan. Ik neem plaats in onze buggy en maak kennis met de man in de buggy naast mij. Op de papieren staat dat hij Marvin heet we mogen hem Papi noemen, zijn vrouw Lynda begroet ons ook.
Na een welkomstwoord van de pro Robert-Jan vertrekken we richting hole 12 waar wij starten. Het is allemaal nog erg nat en glibberig en dat resulteert er dan ook in dat ik bij deze hole uitglijd en op mijn handen en knieën val, och die klei droogt wel weer op.

Papi is een zeer goede golfer en geeft de ballen die je slaat nog extra kracht mee door heel hard te roepen: ‘go go go go’ soms helpt het echt! Ik maak er niet zoveel van, iedere dag golfen breekt me toch op, ook al zit je in de buggy, de vermoeidheid slaat toe.

Als je naar Curaçao gaat moet je zeker een keer Bright bier gedronken hebben schijnbaar en dat doen we dan ook maar. Er staat een stevige wind en met af en toe een bui ben je wel weer zo droog.

Helaas hebben we niet gewonnen, maar zijn we van de 20 teams 9e geworden dus niet zo verkeerd, zeker niet als je weet dat Robert-Jan Derksen ook meedeed.
’s Avonds wordt de baan door Robert-Jan officieel geopend en is het tijd voor een feestje. Er is een BBQ en een stealband waarbij gedanst kan worden.
Roland-Jan Schippers komt nog vragen of alles naar wens was en dat kunnen we alleen maar beamen, het is en was prima verzorgd en we hebben echt genoten. Zondagsmorgens gaan we nog golfen maar dan is het toch echt tijd om naar huis te gaan, met een taxibusje worden we naar het vliegveld gebracht en rond 17:30 uur gaan we de lucht in om ’s morgens in het koude Nederland rond 7 uur te landen.

Op bovenstaande foto’s is te zien waar we zaten en waar we zo genoten hebben.
BlueBay Curaçao en Landgoed Bergvliet bedankt voor deze unieke ervaring!

Regen en zonneschijn

9 december
Als we ’s morgens wakker worden staat het flink te regenen, golfen is nu uitgesloten dus we besluiten om beneden naar de strandbar te gaan om een kopje koffie te drinken. Als het regent op Curaçao dan regent het ook echt, niet te vergelijken met de buien bij ons. Robert-Jan Derksen, die is uitgenodigd om de baan de andere dag officieel te openen, komt met zijn vrouw ontbijten en zit ook aan de bar. Het is wel lekker relaxed maar we waren liever gaan golfen.

Het houdt ook niet op en blijft de hele dag regenen. ’s Middags gaan we nog snorkelen maar het water is wat troebel en er valt nu niet zoveel te zien. ’s avonds gaan we een hapje eten bij ‘Pictures’ de Italiaan die ook vlakbij zit en waar we binnen kunnen eten want aan de pier is het te nat en ook niet overdekt.
Daarna op tijd naar bed want morgen is immers de grote wedstrijd!
Wordt vervolgd….
Klik op de foto om een filmpje van de regen te zien

Flinke bewolking en troebel water

 

Willemstad en tanken…

7 december
Zoals we iedere ochtend doen gaan we ook nu weer eerst golfen. De wind komt van een andere kant en het stinkt een beetje naar olie. De raffinaderijen kunnen we ook zien als we op de golfbaan staan. Het is een beetje bewolkt en soms schijnt de zon, maar aangezien het toch warme regen zal zijn nemen we het risico.
Bij hole 6 overvalt ons de regen, het komt er met bakken uit en aangezien we net stonden te putten konden we ook nergens schuilen. Binnen no time zijn we dan ook drijfnat. Gelukkig komt daarna ook gelijk weer het zonnetje en zijn we ook snel weer droog.

’s middags snorkelen en luieren we weer en ’s avonds gaan we lekker uit eten.

8 december
Na ons ochtendgolfritueel besluiten we om ’s middags naar Willemstad te rijden, we willen graag de pontjesbrug zien en de gekleurde huisjes die je op alle foto’s van Willemstad ziet.
Het is even zoeken zonder map of navigatie maar zo groot is Curaçao nu ook weer niet, dus na een paar verkeerde afslagen komen we toch op de plaats van bestemming uit. We lopen door de winkelstraten daar en uit de speakers schalt ‘All I want for Christmas is you’, we blijven het raar vinden klinken met een temperatuur van 30 graden.
We gaan lekker aan het water bij de pontjesbrug zitten en hebben geluk want hij gaat net open om 2 ponten door te laten varen. Ons drankje is op, de pontjesbrug weer dicht dus we lopen naar de overkant om mooie foto’s te maken, daar staan ook hele grote kerstmannen en dat is natuurlijk altijd leuk voor de foto’s. (klik op de foto’s voor vergroting)

Na een uurtje of twee hebben we het eigenlijk wel gezien, het is nog steeds snikheet en het enige wat we eigenlijk willen is in de zee zwemmen. We gaan dus weer op huis aan en besluiten om onderweg nog te tanken, onze tank moet als we hem inleveren op 75% staan en aangezien we niet meer van plan zijn om nog ver weg te gaan willen we hem ook niet helemaal vol gooien.

We stoppen bij een benzinepomp die we op de heenweg al hadden gezien. Uitgerekend dat er voor ongeveer 15 USD in moet, Carina vult en ik hou de teller in de gaten. Rond de 15 roep ik stop! ik ga betalen en vraag of ik kan pinnen. De mevrouw zit achter een zwaar beveiligd raampje en vraagt welk pompnr ik heb. Ze noemt het bedrag en ik geef mijn pasje. Ze kijkt me raar aan en vraagt of ik niet contant kan betalen in Antiliaanse gulden? die hebben we niet maar USD wel. Het is nog geen 2 USD! ik vraag het bonnetje ,ze moet lachen, en ik zeg ‘dat geloven ze thuis nooit’!
Achteraf hadden we het natuurlijk kunnen weten, Carina had net heel even het pistool van de benzinepomp ingedrukt toen ik al gilde dat het goed was en ik had niet goed gekeken naar de prijzen, achteraf in Antiliaanse guldens en ik was even de wisselkoers vergeten.
Onderweg zaten we nog te ginnegappen tot Carina vroeg of de tank nu bijna vol zat, nee dus! je kon amper zien dat er wat bij zat! bonnetje erbij gepakt en bleek dat we nog geen liter getankt hadden, hilariteit alom natuurlijk! 😀
We zijn bij de volgende pomp maar weer gestopt en de man daar tankte hem voor ons vol, 5 gulden teveel maar die kregen we terug.
Toen zijn we maar (niet bewust) met een omweg naar het resort terug gereden en waren weer een verhaal rijker, wat ik jullie dus niet wilde onthouden 😉
Terug bij het appartement snel al het zweet afgespoeld en nog heerlijk gesnorkeld!

 

Golfen en snorkelen

6 december
’s Morgens zitten we om half 8 aan het ontbijt met oploskoffie (beter dan geen koffie!) en verse broodjes en beleg. Dan pakken we onze golfspullen en gaan we richting golfbaan.

A.s. zaterdag 10 december is er een wedstrijd en wij mogen gratis meedoen staat op de voucher die we hebben gekregen bij het winnen van de wedstrijd op Bergvliet. Als we dat aangeven bij de receptie zegt de receptioniste dat het niet gratis is maar we moeten betalen. Nou dat dachten we dus niet! We mailen een kopie van de voucher naar de receptie  en ook naar de organisator van de Bergvlietwedstrijd want we willen toch wel graag meedoen en gaan golfen.

We maken een foto bij de 5e hole en als we die op Facebook zetten krijgen we een gratis drankje staat er op de buggy, wij als Nederlanders doen dat dus 😉

Als we terugkomen van het golfen gaan we lekker lunchen bij de golfbaan, het is heerlijk zitten daar op het terras. Terwijl we daar zitten komt de pro Robert-Jan Schippers voorbij lopen, we spreken hem aan en hij komt er gezellig bij zitten. Natuurlijk mogen we zaterdag mee doen en hij regelt ook dat we onze golftassen bij de buggy’s mogen opslaan zodat we ze niet iedere dag op en neer hoeven te zeulen, wat een service!
We vragen een Robert-Jan of het mogelijk is om zaterdag met locals te spelen, hij vindt het een leuk idee en kijkt wat hij kan regelen.
Na de lunch gaan we richting appartement om ons om te kleden en te gaan snorkelen, want de snorkels waren we gisteren vergeten.
Onze huissalamander is er ook weer op het strand en loopt vooral rond de tafeltjes in de hoop dat er wat vanaf valt, maar niet iedereen is van hem gecharmeerd!
Met onze badhanddoeken en snorkels settelen we ons op de ligbedden die er staan en gaan gelijk het water in. Maar ieeeeeeeeeeeek wat een vissen zwemmen er rond je benen zodra je het water al ingaat, dat is wel ff wennen, was dat gisteren ook?
We gaan wat verder het water in en zien prachtige vissen rondzwemmen, allerlei kleuren, hele scholen vissen en koraal wat op een steenworp afstand van het strand gewoon groeit, we raken niet uitgekeken en wat is het water toch lekker van temperatuur.
Als een stel gerimpelde vrouwtjes komen we uit het water, dat het zo mooi zou zijn hadden we geen van beiden verwacht en met 30 graden is het zo goed uit te houden in het water, dat gaan we dus meer doen.

De pier , waar we heerlijk hebben gegeten, vanaf ons balkon gezien.

’s Avonds eten we weer op de pier met de voetjes in het zand en uitzicht op zee.

Een huurauto ophalen en meer…

Rond 7 uur hoor ik Carina al rondlopen maar ik draai me nog even om, heb niet zo lekker geslapen en moet nog even wakker worden. Na een verkwikkende douche ga ik naar het balkon en geniet van een schitterend uitzicht, blauwe lucht, blauwe zee en aangename temperatuur!
Klik op de foto’s voor een vergroting

Daarna gaan we naar de receptie, Carina hoopt dat we de auto eerder meekrijgen dan 9 uur zoals we afgesproken hadden maar ik heb er een hard hoofd in. Ze hebben wifi bij de receptie (niet in ons appartement) dus op zich is het niet zo erg als we moeten wachten.
Aangekomen bij de receptie staat er een blonde stagiaire achter de balie. We leggen uit dat we een auto gehuurd hebben en dat we moesten bellen zodat ze ons kwamen halen bij de receptie.

"Nu moet ik eerst even een ander verhaal vertellen. Nadat ik thuis via internet een auto had geboekt van zondag t/m zaterdag kreeg ik diezelfde avond thuis een telefoontje van een Antilliaanse dame, genaamd Monica, dat er een fout op de pagina stond en dat ik pas vanaf maandag kon huren. Ik moest dan naar de receptie gaan en hun laten bellen naar 'National' dan zouden we opgehaald worden want vanaf 1 december zaten ze niet meer bij de receptie."

De blonde dame belde en ik kreeg Monica aan de lijn, helaas was het niet mogelijk om eerder te huren want er was nog niemand aanwezig, maar ik zei: ok dan wachten we hier tot we opgehaald worden. Dat was prima.
Een uurtje wachten was snel gevuld met internetten, whatsappen en ook even bellen (via whatsapp) het was immers 5 uur later in Nederland.
Rond 9 uur kwam er een Antilliaanse man de receptie binnen en vroeg waar de mensen waren die een auto hadden gehuurd. De receptioniste wees naar ons en wij pakten onze spullen en gingen met de man mee.
Ik zei tegen de man: ja jullie zijn verhuisd hè? nou, zei hij, we zitten daar al een tijdje hoor. ‘Toen had er eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen
We rijden van het park af door straten links en rechts dat ik tegen Carina zei, we moeten oriëntatiepunten onthouden anders vinden we straks de weg niet meer terug!

Na een ritje van zo’n kwartier kwamen we bij een klein kantoortje aan en de man zei: hier is het. Dus wij naar binnen waar het heerlijk koel was, we gaven de dame achter de balie een hand en ik vroeg: Ben jij Monica? Nee dat was ze niet. We mochten gaan zitten en ze zei: Walther had de auto gehuurd en u wilt beiden rijden? ik kijk haar aan en dacht Walther? IK heb die auto toch gehuurd? wat heeft Walther van Carina daar nou mee te maken? Dus ik pak mijn bevestigingsformulieren van de autohuur en laat die haar zien. Ze kijkt fronsend en zegt maar die zijn van National!! dit is Prins autoverhuur!
We kijken allemaal beetje verbouwereerd en schieten dan ontzettend in de lach, dat hebben wij weer! Ze roept de man die ons gebracht heeft en legt uit dat hij de verkeerde mensen mee heeft genomen, hij kijkt ons ook verbaasd aan. Ik vraag of ze Monica wil bellen want inmiddels is het half 10 en staat die waarschijnlijk te wachten bij de receptie en vraagt zich af waar wij blijven? Dat doet ze en daarna brengt de man ons weer terug naar Blue Curaçao .

Daar aangekomen zit een man geagiteerd te wachten en stapt gelijk in het busje van Prins. Wij gaan naar binnen en zeggen tegen de blonde receptioniste dat we bij de verkeerde autoverhuurder zijn afgezet en dat we dus National moeten hebben. Ze kijkt ons verbaasd aan en zegt: maar die zit hier en wijst naar een bureau aan de overkant van haar balie, waar inmiddels een man achter zit met een cliënt en waarboven duidelijk National te zien is.
Ik zeg tegen haar maar je wist toch dat we van National huurde? je hebt ze notabene zelf voor ons gebeld? waarom laat je ons dan met die man meegaan? ze kijkt me aan en haalt haar schouders op, het was niet duidelijk dus *zucht*
Na alle administratieve rompslomp hebben we rond 10 uur eindelijk onze auto, een blauwe Kia Picanto, hij ruikt nog naar nieuwigheid en er staat ook nog maar iets van 800 km op de teller.

De Kia Picanto, alles blauw, blauw appartement en blauwe auto 😉

We gaan snel terug naar het appartement om onze golfspullen op te halen en dan richting golfbaan. We boeken een starttijd maar het is niet druk, we geven ook aan dat we de rest van de week rond 9 uur willen starten, of dat mogelijk is, de receptioniste kijkt ons een beetje lachend aan en zegt dat we maar gewoon moeten komen een starttijd reserveren is niet nodig. Achteraf blijkt dat we nog in de NL-modus zitten, het is even omschakelen naar de Antilliaanse modus, alles rustig, kalm aan. Wat we ook apart vinden is de kerstboom die daar staat, 30 graden en een kerstboom dat associeer je niet met elkaar toch?

Het is warm, gelukkig hebben we een buggy want het is niet te lopen, niet zozeer qua hoogteverschil maar wel qua afstanden. Het is een prachtige baan, vooral hole 6 die aan zee ligt en waar je vanaf een hogere teebox op de green moet slaan over een klif, het is een Par3 en echt heel mooi gelegen. We doen ongeveer 3 uur over de baan, dat is best snel maar nogmaals, we zitten nog in de NL-modus.

Hole 18

Bij terugkomst hebben we een lekker lunch en gaan daarna terug naar het appartement om de golfspullen eruit te gooien en naar de supermarkt te gaan die we, toen we naar Prins autoverhuur reden, zagen liggen net buiten het resort.
We kopen ontbijtspullen en wat drank en gaan dan weer richting het park. We hoeven ons niet te identificeren, ze noteren blijkbaar het kenteken dus we mogen er gelijk weer op. Het is bewaakt met slagbomen en er zijn 2 bewakers. We voelen ons wel veilig.

Bij het appartement snel omgekleed en daarna zwemmen in de zee, wat een heerlijk water, ik denk dat het wel zo’n 27 graden was! Van de receptie hebben we grote badhanddoeken gekregen die we 1 x per dag mogen wisselen. Er staan overal ligbedden op het strand en er is een bar genaamd Azzuro waar ze lekkere drankjes hebben. Ook al was het een raar begin van de dag, hij eindigt heerlijk.
Na het douchen gaan we eten aan de pier, zo’n 800 meter van ons appartement af. De zee kabbelt tegen de rotsen en we zitten met onze voeten in het zand en zeggen tegen elkaar, wat geweldig dat we deze reis gewonnen hebben hè?

Na het eten zitten we nog even op het grote balkon van het appartement en genieten nog na met een drankje en dan gaan we slapen want morgen weer een drukke dag!

Wordt vervolgd….