Een huurauto ophalen en meer…

Rond 7 uur hoor ik Carina al rondlopen maar ik draai me nog even om, heb niet zo lekker geslapen en moet nog even wakker worden. Na een verkwikkende douche ga ik naar het balkon en geniet van een schitterend uitzicht, blauwe lucht, blauwe zee en aangename temperatuur!
Klik op de foto’s voor een vergroting

Daarna gaan we naar de receptie, Carina hoopt dat we de auto eerder meekrijgen dan 9 uur zoals we afgesproken hadden maar ik heb er een hard hoofd in. Ze hebben wifi bij de receptie (niet in ons appartement) dus op zich is het niet zo erg als we moeten wachten.
Aangekomen bij de receptie staat er een blonde stagiaire achter de balie. We leggen uit dat we een auto gehuurd hebben en dat we moesten bellen zodat ze ons kwamen halen bij de receptie.

"Nu moet ik eerst even een ander verhaal vertellen. Nadat ik thuis via internet een auto had geboekt van zondag t/m zaterdag kreeg ik diezelfde avond thuis een telefoontje van een Antilliaanse dame, genaamd Monica, dat er een fout op de pagina stond en dat ik pas vanaf maandag kon huren. Ik moest dan naar de receptie gaan en hun laten bellen naar 'National' dan zouden we opgehaald worden want vanaf 1 december zaten ze niet meer bij de receptie."

De blonde dame belde en ik kreeg Monica aan de lijn, helaas was het niet mogelijk om eerder te huren want er was nog niemand aanwezig, maar ik zei: ok dan wachten we hier tot we opgehaald worden. Dat was prima.
Een uurtje wachten was snel gevuld met internetten, whatsappen en ook even bellen (via whatsapp) het was immers 5 uur later in Nederland.
Rond 9 uur kwam er een Antilliaanse man de receptie binnen en vroeg waar de mensen waren die een auto hadden gehuurd. De receptioniste wees naar ons en wij pakten onze spullen en gingen met de man mee.
Ik zei tegen de man: ja jullie zijn verhuisd hè? nou, zei hij, we zitten daar al een tijdje hoor. ‘Toen had er eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen
We rijden van het park af door straten links en rechts dat ik tegen Carina zei, we moeten oriëntatiepunten onthouden anders vinden we straks de weg niet meer terug!

Na een ritje van zo’n kwartier kwamen we bij een klein kantoortje aan en de man zei: hier is het. Dus wij naar binnen waar het heerlijk koel was, we gaven de dame achter de balie een hand en ik vroeg: Ben jij Monica? Nee dat was ze niet. We mochten gaan zitten en ze zei: Walther had de auto gehuurd en u wilt beiden rijden? ik kijk haar aan en dacht Walther? IK heb die auto toch gehuurd? wat heeft Walther van Carina daar nou mee te maken? Dus ik pak mijn bevestigingsformulieren van de autohuur en laat die haar zien. Ze kijkt fronsend en zegt maar die zijn van National!! dit is Prins autoverhuur!
We kijken allemaal beetje verbouwereerd en schieten dan ontzettend in de lach, dat hebben wij weer! Ze roept de man die ons gebracht heeft en legt uit dat hij de verkeerde mensen mee heeft genomen, hij kijkt ons ook verbaasd aan. Ik vraag of ze Monica wil bellen want inmiddels is het half 10 en staat die waarschijnlijk te wachten bij de receptie en vraagt zich af waar wij blijven? Dat doet ze en daarna brengt de man ons weer terug naar Blue Curaçao .

Daar aangekomen zit een man geagiteerd te wachten en stapt gelijk in het busje van Prins. Wij gaan naar binnen en zeggen tegen de blonde receptioniste dat we bij de verkeerde autoverhuurder zijn afgezet en dat we dus National moeten hebben. Ze kijkt ons verbaasd aan en zegt: maar die zit hier en wijst naar een bureau aan de overkant van haar balie, waar inmiddels een man achter zit met een cliënt en waarboven duidelijk National te zien is.
Ik zeg tegen haar maar je wist toch dat we van National huurde? je hebt ze notabene zelf voor ons gebeld? waarom laat je ons dan met die man meegaan? ze kijkt me aan en haalt haar schouders op, het was niet duidelijk dus *zucht*
Na alle administratieve rompslomp hebben we rond 10 uur eindelijk onze auto, een blauwe Kia Picanto, hij ruikt nog naar nieuwigheid en er staat ook nog maar iets van 800 km op de teller.

De Kia Picanto, alles blauw, blauw appartement en blauwe auto 😉

We gaan snel terug naar het appartement om onze golfspullen op te halen en dan richting golfbaan. We boeken een starttijd maar het is niet druk, we geven ook aan dat we de rest van de week rond 9 uur willen starten, of dat mogelijk is, de receptioniste kijkt ons een beetje lachend aan en zegt dat we maar gewoon moeten komen een starttijd reserveren is niet nodig. Achteraf blijkt dat we nog in de NL-modus zitten, het is even omschakelen naar de Antilliaanse modus, alles rustig, kalm aan. Wat we ook apart vinden is de kerstboom die daar staat, 30 graden en een kerstboom dat associeer je niet met elkaar toch?

Het is warm, gelukkig hebben we een buggy want het is niet te lopen, niet zozeer qua hoogteverschil maar wel qua afstanden. Het is een prachtige baan, vooral hole 6 die aan zee ligt en waar je vanaf een hogere teebox op de green moet slaan over een klif, het is een Par3 en echt heel mooi gelegen. We doen ongeveer 3 uur over de baan, dat is best snel maar nogmaals, we zitten nog in de NL-modus.

Hole 18

Bij terugkomst hebben we een lekker lunch en gaan daarna terug naar het appartement om de golfspullen eruit te gooien en naar de supermarkt te gaan die we, toen we naar Prins autoverhuur reden, zagen liggen net buiten het resort.
We kopen ontbijtspullen en wat drank en gaan dan weer richting het park. We hoeven ons niet te identificeren, ze noteren blijkbaar het kenteken dus we mogen er gelijk weer op. Het is bewaakt met slagbomen en er zijn 2 bewakers. We voelen ons wel veilig.

Bij het appartement snel omgekleed en daarna zwemmen in de zee, wat een heerlijk water, ik denk dat het wel zo’n 27 graden was! Van de receptie hebben we grote badhanddoeken gekregen die we 1 x per dag mogen wisselen. Er staan overal ligbedden op het strand en er is een bar genaamd Azzuro waar ze lekkere drankjes hebben. Ook al was het een raar begin van de dag, hij eindigt heerlijk.
Na het douchen gaan we eten aan de pier, zo’n 800 meter van ons appartement af. De zee kabbelt tegen de rotsen en we zitten met onze voeten in het zand en zeggen tegen elkaar, wat geweldig dat we deze reis gewonnen hebben hè?

Na het eten zitten we nog even op het grote balkon van het appartement en genieten nog na met een drankje en dan gaan we slapen want morgen weer een drukke dag!

Wordt vervolgd….

 

 

 

 

Blue Bay Curaçao – De dag van vertrek

Hierbij eindelijk het verslag van onze reis naar Curacao, klik op de foto’s voor een vergroting

4 december 2016
Om 5 uur loopt de wekker af, na een frisse douche een kop koffie en een worstenbroodje gaan we op weg naar Schiphol. We vertrekken om 10 uur dus hebben tijd zat (denken we). Onderweg gebeld met Walther en Carina en we komen nog rond dezelfde tijd aan. Parkeren op p1 want de heren brengen ons tot aan de gate met de koffers én golftassen!

Ik had via internet dollars besteld en wil die ophalen maar waar zit het Gwk? Na navragen en zoeken, vinden we het nog steeds niet, ik stuur Harrie naar boven en zeg dat ik die dollars wel ophaal en er zo aankom. Ik kan goffer dat gwk echt niet vinden dus ga wéér terug naar de infobalie en krijg nu een duidelijkere uitleg. Aangekomen. In de balie blijkt dat mijn portemonnee nog in de handbagage zit en ik heb alleen mijn handtas bij, bummer!

Ik bel Harrie en die komt met de tas naar beneden, ik haal de portemonnee eruit en ga terug naar de gwk balie en dat gesprek ging als volgt:
Ik: ik heb dollars besteld,
Zij: mag ik uw legitimatiebewijs en het ordernr?
Ik: ik heb geen ordernr.?
Zij: zegt dat moet want als u online besteld krijgt u een ordernr.
Ik zoek nog even verder in mijn mail maar kan niets vinden. Dus ik ga terug en zeg sorry ik kan niks vinden. Dan maak ik wel een nieuwe bestelling snel voor u zegt ze heel behulpzaam, gelukkig want het zweet loopt me inmiddels over mijn rug.

Na de dollars in ontvangst genomen te hebben bel ik Harrie en zeg dat het gelukt is. We lopen samen naar boven waar Walther en Carina al in de vertrekhal staan te wachten en mijn koffers hebben bewaakt. Goedkope dollars zegt Walther gekscherend 😏

Enfin we nemen van de mannen afscheid en gaan eindelijk door de douane want we willen nog even shoppen en ontbijten. Alles gaat goed, ik hoef mijn schoenen niet uit te doen en we gaan door zo’n bodyscan waar je je armen omhoog moet doen, ik heb al mijn artikelen in de bakjes gedaan waaronder mijn telefoon en iPad en als ik buiten de bodyscan kom wil ze me nog even fouilleren, dat mag, ze fouilleert me vooral aan de bovenkant en dan mag ik doorlopen. Ik kijk waar mijn bakjes met spullen zijn en zie dat er een man van de douane met mijn handbagage staat te wachten. Ik heb in mijn handbagage ook mijn zwemprothese zitten dus ik denk daarom staat hij te kijken, wat is dat nu? Ik ga naar hem toe en zeg, ik weet al wat u ziet, dat is een prothese! Hij zegt nou mag ik even een sample van uw tas nemen aan de binnenkant? Ik zeg natuurlijk, hij gaat met een soort stripje door mijn tas en stopt dat in een machine en wacht op de uitslag, die is goed maar hij wil toch nog even verder controleren, of dat mag? Ja natuurlijk ik heb niks te verbergen, maar een opvlieger kan ik niet tegenhouden, hij vindt me er vast té bezweet uitzien en vast ook verdacht! Ook heb ik een kleine ventilator in de tas zitten en hij zegt terloops, u heeft wel veel handbagage bij 😂 (ja als je met temperaturen van -2 aan het pakken bent voor 30 graden neem je sowieso altijd teveel mee denk ik. Maar goed mijn spullen moesten wel tot 3 x onder de scanner eer ik door mocht!

De zelfscanner van mijn paspoort ging gelukkig wel goed en daar mocht ik in één keer gelijk door. Eindelijk (het was inmiddels al half 9) konden we een bakje koffie gaan drinken. Daarna nog geshopt voor wat lekkere luchtjes en door naar de gate E22 helemaal achterin want groot vliegtuig!

De vlucht ging voorspoedig, beetje film kijken, wat lezen en wat slapen. Om 14:50 geland en daarna in de rij voor de douane, meisje bij de douane zei dat vakantiegangers links moesten dus wij sloten netjes aan in een lange lange rij. Tot iemand ons erop attent maakte dat als we online de immigratiepapieren in orde hadden gemaakt we in een andere rij mochten, dus wij gevraagd en ja hoor we mochten in de veel snellere rij. Daarna  nog even wachten op de koffers, de gewone koffers hadden we zo, maar de golftassen waren we even kwijt maar ook dat kwam goed.

In de ontvangsthal stond een mevr met een een bordje met fam.. Van Gool en fam. Veeninga ( de winnaars van Drenthe) we hebben haar bij ons gemeld en toen kon zij haar taxi gaan halen. We moesten in de brandende zon zo’n 15 minuten wachten, tjee dat was even acclimatiseren voor mij.

Onderweg naar Blue Bay Curaçao wat gekletst met het andere stel, bleek dat hij met een vriend had gespeeld maar die kon niet mee en i.p.v. zijn vriend had hij zijn vrouw meegenomen, die overigens ook golft. Aangekomen bij de receptie kregen we de sleutel van ons appartement en handdoeken voor het strand. Een aardige mevrouw bracht ons met de buggy naar het appartement. I.p.v de Hill zoals ons toegezegd was mochten we nu naar Ocean Blue, wat volgens de receptioniste nog beter was.
Wij naar boven op de eerste verdieping en we komen in een appartement terecht wat onze stoutste dromen overtreft, een grote keuken, een grote woonkamer, 2 slaapkamers en 2 badkamers! WoW! En heerlijk koel in de kamer met de airco’s.

De masterbedroom kijkt uit op het strand, dus ik doe het gordijn open en het valt er aan de andere kant af, op de grond, eerlijk toegeven ik kreeg een deja vu gevoel (2 weken geleden in Sevilla  ook al maar toen incl. rails) maar daar lag het gordijn dus! We besloten ’s middags naar de receptie te lopen (auto konden we pas de andere dag ophalen) stappen we buiten, stap ik op Carina’s slipper en die scheurt voor de helft af. Ik ga op vakantie en neem Rian mee want die sloopt alles 😂

Bij de receptie gevraagd of ze de gordijnen weer kunnen maken en of we al een tee-tijd kunnen krijgen voor maandag om te golfen, de receptie bij de golfbaan is al gesloten en de gordijnen komen ze maken , WiFi is er in het appartement helaas niet.

Terug bij appartement besluiten we nog even naar het strand te gaan en bij Azzuro een lekker wijntje en gin tonic gedronken en gekeken naar de ondergaande zon. ‘S avonds eten we een hapje bij restaurant Pictures, een Italiaans restaurant, erg lekker gegeten maar voor ons gevoel was het toch al half 1 ’s nachts, daarna terug naar kamer en nog heerlijk buiten gezeten. Om half 12 (Nederlandse tijd 04:30 want 5 uur later) besluiten we naar bed te gaan, we zijn dan al bijna 24 uur wakker! Heerlijk geslapen overigens!

Wordt vervolgd…..

Andere koek…

Er gebeurt best veel in een jaar en ik wil even één van de laatste hoogtepunten opnoemen omdat deze toch wel heel bijzonder is 😉

unspecified1Op 25 september 2016 deed ik samen met Carina mee met een golfwedstrijd op Landgoed Bergvliet. De spelvorm was greensome (klik hier voor uitleg) en we speelden als team, we hadden een paar keer samen door de baan gelopen en het ging redelijk. Carina zei: “Rian ik vind alles best als we maar niet laatste worden”.
Zondag 25 september was een mooie zonnige herfstdag, we moesten om 12 uur starten.

unspecified2Onze tegenstanders waren 2 dames uit Amersfoort (sorry meiden ik ben jullie naam kwijt).  De dames konden goed slaan, we wisten niet welke handicap ze hadden in het begin maar ze kregen 3 slagen minder mee dan wij. Zij kregen er 16 en wij 19. (Dit is een golfpraatje, als je er niks van snapt kan je hier klikken of dit stukje overslaan) Het was shotgun en wij moesten beginnen op hole 2, na hole 9 (waar wij 2 slagen meekregen en we Par speelden) stonden wij voor, hah!

Later bleek dat de dames handicap 12,4 en 12,8 hadden en samen ook competitie speelden. Carina speelt heel goed, die had toen 18,9 en ik, ach laten we het redelijk noemen, met een handicap van 26,5 maar de adrenaline die werkte wel zeg! Ik heb ballen geslagen zoals ik ze nog nooit geslagen heb, recht en ook nog eens ver! Carina slaat altijd goed dus die kon ook risico nemen als mijn bal goed lag, kortom we waren een sterk team.

Na de golf was er een Caribisch buffet, oh ja had ik al verteld dat de hoofdprijs een week Curaçao was incl. vliegreis en het golfen daar? Gratis verblijf op Blue Bay Resort!
Weken daarvoor was ik iedereen aan het dollen dat ze zich de moeite moesten besparen om in te schrijven omdat wij naar Curaçao gingen hahaha 🙂 🙂 🙂

De wisselbeker én cheque!
De wisselbeker én cheque!

Enfin de prijsuitreiking was halverwege het eten, ik zal jullie de spanning en het aantal opvliegers wat ik in tussentijd had besparen maar het was veel en heftig maar we hebben de hoofdprijs gewonnen! DE HOOFDPRIJS! Carina en ik! De hoofdprijs, 1 week Curaçao! Hoe was het mogelijk want ze hadden ons gewaarschuwd dat er veel duikboten (klik hier voor uitleg) op af zouden komen en daar stonden wij met 35 punten als winnaar! Het was nog lang onrustig die avond dat kan ik jullie wel vertellen.

Maar goed die prijs hebben we gewonnen en a.s. zondag gaan we hem incasseren! A.s. zondag vertrekken Carina en ik voor 1 week naar Curaçao (de mannen laten we thuis, want wie zijn man lief heeft….enz.)

Wordt vervolgd…

 

Het is niet dat er niets gebeurd is…..

Want dat zou je wel denken na meer dan een jaar hier niets getikt te hebben toch? Er zijn leuke maar ook minder leuke, zeg maar gerust ernstige, dingen gebeurd en daar zal ik mee beginnen.
Afgelopen zomer is bij mijn zus ook borstkanker geconstateerd, zij heeft een zeldzame maar ook zeer agressieve vorm genaamd inflammatoire borstkanker. Bij haar was het zaak zo snel mogelijk met de chemo te beginnen omdat de tumor zo agressief is, inmiddels heeft ze er al 4 AC kuren opzitten en begint ze volgende week aan de Taxol/Herceptin.
Ze krijgt dezelfde chemo en immunotherapie als ik maar van de AC kuur was ze wel zieker. Ik hoop dat de komende 12 weken net zo goed gaan als bij mij destijds, maar het blijft afwachten, ieder mens is immers uniek.
Maar omdat we nu dus beiden door borstkanker zijn getroffen wilden we beiden ook graag weten of het soms toch erfelijk is! Van alle nichten van mijn vaders kant (4 in totaal incl. wij) hebben we alle vier borstkanker en 1 is er zelfs aan overleden en 1 heeft het BRCA1-gen (overigens wel van de andere familiekant)
Vorige week maandag d.d.  07-09 hadden we een gesprek met een voorlichtster van de klinische genetica afdeling van het Erasmus ziekenhuis. Ze heeft alles duidelijk uitgelegd en ik heb een paar buisjes bloed afgegeven, over 6 tot 8 weken krijg ik de uitslag. Spannend dus!

knieIn maart ben ik weer naar het ziekenhuis gegaan voor mijn knie dit keer want die was erg pijnlijk en er zat vaak vocht in. Ik wilde graag een brace en de meneer van Livit zei dat ik beter naar een specialist kon gaan want de brace die ik nodig zou hebben zou rond de 1500 euro komen. Er zijn verschillende foto’s gemaakt van mijn knie, staande, liggend, tegen een kussen aangeduwd en daar kwam uit dat hij dus versleten is, artrose evenals mijn heup.
Maar ik ben nog te jong om die te vervangen! Dat viel wel even tegen 🙁
(Die kram op de foto is van een operatie van zo’n 30 jaar geleden toen mijn kruisbanden zijn ingekort)

Gelukkig kwam er een prachtige zomer aan en konden we veel gaan golfen! In overleg met de fysio heb ik toch een (goedkopere) brace aangeschaft en had ik minder last van mijn knie. Op het moment gaat het zelfs zo goed dat ik de brace niet aandoe als we 9 holes lopen. Zomers gaat het natuurlijk ook beter en heb ik minder last van mijn gewrichten dan ’s winters.

Bij de chirurg hoef ik nu nog maar 1 x per jaar te komen en de laatste mammografie was goed, bij de oncoloog kom ik nog wel vaker omdat ik toch veel last blijf houden van de Tamoxifen, heb inmiddels ook een dexa-scan gehad maar het is gelukkig geen osteoporose!
Ik hoop over te kunnen stappen op anastrozol volgende week, maar omdat die weer je botten aantast krijg je er bisfosfonaat bij, waaruit recentelijk is gebleken dat het ook helpt om de genezingskans bij borstkanker te verhogen! Dat is dus mooi meegenomen!

 

En wéér een jaar verder

Vandaag is het op de kop af 1 jaar geleden dat ik mijn laatste logje had geschreven, er is wel genoeg gebeurd maar ik had niet meer zo de behoefte om het nog allemaal van me af te tikken, maar hier weer even een update.

siblokkadeIk ben dus inmiddels 2 jaar na de diagnose/operatie enz. en het gaat goed met me. Wel blijft mijn heup/rug opspelen en ik ben inmiddels 4 x (waaronder vanochtend) naar de pijnbestrijding geweest. De eerste keer (september 2013) een facetbehandeling voor de discopathie in mijn tussenwervelschijven.  In december een SI-gewricht injectie  in mijn SI gewricht dus en in april 2014 een definitieve blokkade in het SI-gewricht. Vanochtend heb ik een zenuwwortelbehandeling gehad en het moet nog blijken of het helpt de vorige 2 aan mijn SI-gewricht in ieder geval niet voldoende. Natuurlijk speelt de artrose in mijn rechtse heup ook nog mee en dat zal niet door een injectie overgaan, maar hey ik schrijf dus ik besta! 😀

September 2013 ben ik bij de plastisch chirurg geweest en dat was wel een domper want waar ik totaal niet bij stilgestaan had en wat ook niemand tegen me had gezegd, is dat je een BMI van 30 moet hebben om geopereerd te worden! Ik wil eerst een borstverkleining en dan wellicht nog een borstreconstructie met eigen lichaamsvet (buik) maar dat weet ik nog niet zeker, eerst maar eens die borstverkleining.  Maar met een trage schildklier én de Tamoxifen (waardoor je in de overgang komt) is het niet makkelijk om af te vallen, maar de aanhouder wint, ik ben er nog niet, een kg of 5 moet er nog af, maar die laatste loodjes hè!

riangolfIn augustus vorig jaar hebben we ons in laten schrijven bij een golfclub hier zowat om de hoek! In het begin vond ik het 3 x niks, ik was echt doodmoe als we thuiskwamen, totaal geen conditie natuurlijk, ik zat nog aan de Herceptin (mijn hartpompfunctie was toen rond de 46% dus echt laag) maar na een paar lessen uitproberen op de Par3 baan begon ik er lol in te krijgen!
Inmiddels hebben we beiden ons GVB en Harrie een handicap van 36 en ik van 35,2 (yessss 😉 )
De conditie is inmiddels weer redelijk op peil, we lopen als we kunnen zo’n 4 à 5 x per week 9 holes en dat is allemaal goed voor de beweging en het afvallen natuurlijk.

trotseopaOp 5 maart dit jaar zijn we weer opa en oma geworden van een prachtige tweeling, een jongen (Boet) en een meisje (Jule) allemaal in goede gezondheid. Boet was 6 pond en Jule bijna 5 pond. Mik heeft er dus een broer en zus bij, best druk hoor 3 kindjes.
Inmiddels zijn ze alweer ruim 7 en 6 kilo. Vorige week mochten we oppassen en dan merk je dat het snel gaat ze draaien beiden al op hun buik en zijn het echte lachbekjes.

Nou dat was het eigenlijk wel zo’n beetje, geen bericht goed bericht ging in dit geval wel op dus. Ik heb ook niet meer zoveel te vertellen over mijn borstkanker en erover te tikken, life goes on!
Jullie zullen hier waarschijnlijk (als ik tijd en zin heb) wat meer golfblogjes en/of fotoblogjes tegenkomen want daar ben ik nu veel meer mee bezig.